Bir Deneme: Endülüs Bizimdir!

– Nereden tanıyorum seni?

– “Kâlû bela”dan olmalı.

– Yan yana mı secde ettik yoksa Yaradan’a?

– …

Sokağın başında salyangoz satan adama, “abi simit kaç para?” dediğimiz gün başladı sanmıştık her şey , oysa adresini bile ezbere bilmeyen bir kız çocuğunun, koca kirli elleri ezberlemesiyle başlamış pusulaya muhtaçlığımız. Korkma Orta Çağ karanlığı, cennetin anahtarı, Endüljans kağıdı diye bir şey yoktur. Yeniden doğuş, adından iyelik ekinin düşmesiyle başlar, ondan sebep Rönesans bizimdir…

– Vazgeç artık şu masallara inanmaktan .

– Belki bir gün denerim, ölüm babamı bulduğunda…

– …

Babamın gözleri yerde, “bu on liranın yarısı da kardeşinin”, dediği gün başladı sanmıştık adalet. Oysa, yokluğun temellerinin harcının ana fikri kazınıyormuş benliğimize. Ondandır, hala tabaktaki son lokmanın kime ait olduğu muamması. Korkma üstün demokrasi, kamu spotları, iktidar kumpasları diye bir şey yoktur. Adalet, kurdun kuzuyu akşam yemeğinden sakınmasıyla başlar! Ondan sebep Ömer bizimdir…

– Sizin orda kaldırım taşları ne renk?

– Mavi!

– Gökyüzündendir o..

– …

Kötü adamın, filmin sonunda silahının şarjörünü masaya bırakmasıyla başladı sanmıştık merhamet; oysa, k.çımıza batacak dikenlerin ilk replikleri ezberletiliyormuş sessizce. Ondandır “lan yine mi gol değil” cümlesine aşinalığımız. Korkma Quantum, Psikoterapi zırvalıkları, Ataraks diye bir şey yoktur. Merhamet, Hüsnü’nün, Müjgan’nın annesini affetmesiyle başlar. Ondan sebep Sadri Alışık bizimdir. (Müjgan’nın gözleri de hala dört defa lacivert)

– Keşke, o kadar uzak bir şehirde yaşamasaydın…

– Keşke, o kadar uzak bir ülkede yaşamasaydın…

– …

Gurbetten gelen yazlık akrabaların yırtık bir poşetin içinde getirdiği bir paket çay ile başladı sanmıştık mülteci olmak, oysa yüzünde ışgın büyüten çocukların şehirlerine ölüm değil, barış getirebilmekti insan olmak. Ondandır hala Anka’nın varlığına inanmamız. Korkma Amerika, Amerika, Amerika ve yine Amerika diye bir şey yoktur. Mültecilik, gülümsemenin inşa ettiği ülkelerde sıraya girebilme umuduyla başlar. Ondan sebep Endülüs bizimdir, bizimdir Endülüs, Endülüs bizimdir.

Ve bu gece de Endülüs Üsküdar’a çok uzak…

Merve Sönmez